“Estás a tempo de escribir o TEU poema” – Manuel Domínguez

Pregúntoche.

Lembras o primeiro bico.

Lembras ti ultima bágoa, persiste a dor?, lembras a primeira vez que o teu corpo satisfixo a túa alma.

Pregunto a Galicia norte e a Galiza sur.

Lembra-se da primeira vez que o amor escapou sem aviso, algum dia você chorou de felicidade.

Lembras a primeira vez do tendido prono ou tendido supino.

Lembras o teu primeiro salario e a emoción contida, a dor que che causou o primeiro deceso dun amigo ou ser querido.

Cal foi o primeiro poema que che axudo a namorar, ou o teu primeiro poema, e que dicía, ou es dos que non len nin escriben poemas.

Lembras cando tomo a túa man e un brutal calafrío percorreu o teu corpo.

Que libro marcou a túa vida, e que peli, que canción de infancia lembras.

Lembras a túa primeira palabra, a primeira imaxe tan afastada, lembras as máis antigas memorias, o máis antigo consello da túa avoa.

Lembras o primeiro engano doloroso, a primeira traizón, o teu primeiro amigo de nenez.

Quen che ensinou a palabra medo.

Lembras cando a túa nai te arrolaba ou te deitaba, e ao apagar a luz, dicíache felices soños, Princesa ou Capitán.

Lembras o cheiro a terra mollada, ou a herba fresca recentemente cortada, lembras o aroma da última pel bicada.

Praga, Lisboa, Berlín, ou ti saberás que cidade te chama , non a esquezas, ou talvez a vella aldea.

Se o lembras dá grazas ao teu hipocampo e a túa cortiza cerebral, se non o lembras por non realizalo, unha cousa dígoche, envellécese ao deixar de soñar, cando se perden as ilusións, veñen os achaques e os anticorpos debilítanse.

Din que as últimas palabras dos que marchan ao máis aló, non son recordos da empresa, do traballo, das contas bancarias, non, son unha dor de non facer o que un quería, doe o ser obediente, o non traballar pola propia felicidade, ser escravo do que dirán.

Estas a tempo de escribir O TEU poema, de roubar un bico aínda que sexa consentido, regalar unha viva orquídea, de liberar ese quérote reprimido, deixa voar os teus soños, a persoa que non soña, é un morto en vida.

Você está a tempo de escrever o SEU poema, de roubar um beijo, mesmo que seja mimado, dar uma orquídea viva, libertar ese quero-te que você ten reprimido, deixe seus sonhos voarem, a pessoa que não sonha, é uma morte na vida.