“Panderetas power”. Jacobo Otero Moraña

28 Xaneiro 2022

Cuando escribo, sea artículos, novelas o relatos, jamás me preocupa si soy más o menos simpático, lo bien que le voy a caer a la gente o si me aproximo al ideal de lo políticamente correcto. Desligarse de aquello que uno cree en base de la tan manida objetividad considero que es tarea imposible, y por tanto, no me esfuerzo lo más mínimo en pulir aristas intentado demostrar aquello que no soy o volviéndome abanderado de causas en las que no creo. Dicho lo cual, ya les adelanto que de música sé poco. Mi oído y gusto por la lírica quedó mutilado de cuajo el día que cierto profesor con nula didáctica, me soltó un palo en la mano por poner mal una nota en el pentagrama. Aunque eran otros tiempos, hacer eso con un niño de ocho años lo sigo considerando motivo de comparecencia ante un tribunal previa inhabilitación para la docencia a perpetuidad. Aún así, ese no es el eje central de este artículo, sino la polémica que se ha suscitado en torno al jurado del Festival de Benidorm y nuestras TANXUGUEIRAS. Repito. Esto no va de tópicos ni de apoyos incondicionales a las “pandereteiras”. Ahora bien. Si comparas su actuación con otras que sí cuentan con el favor de los jueces, uno se pregunta muchas cosas. Y es que las chicas pueden cantar ese folk sincrético y gustar o dejar indiferentes, pero su puesta en escena(a diferencia de buena parte de sus competidores)es magistral. Llegados a este punto, qué interés oculto mueve los hilos para que no se les reconozca su indudable talento musical y escénico? Lo ignoro. Y dudo mucho que más allá del círculo interno que rodea a la organización del evento, se filtre la menor pista. Por eso, no me queda otra que remitirme a la famosa entrevista que le hicieron a Orson Welles en París a comienzos de los 60 del siglo pasado. El atrevido periodista preguntaba al genio si alguna vez le había dado un papel a un amigo pese al poco o nulo talento demostrado. Welles admitió al momento que si. -Se avergüenza de ello?-siguió a la carga el reportero. -Por supuesto. -Y aún sabiendo que con su proceder arbitrario, deja fuera a alguien con verdaderas aptitudes, lo volvería a hacer? -Sin duda. Pues ya ven. Seis décadas después,sigue ocurriendo lo mismo. No hay más preguntas ,señoría.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...