“Eu levántoche, pero ti camiñas”. Manuel Dominguez III

No vello camiño empedrado atopeimo, caído no chan, axúdelle a levantar, descansou sobre unha pedra e logo fixo o seu camiño.
Ao meu regreso atopeille, falamos e dixo me, que a súa mochila era pesada, se lle axudaba a levala.
Eu respondinlle: Se caes axúdoche a levantar, pero ti tes que percorrer o camiño, se a mochila é pesada talvez leves máis carga da que necesitas, así pois alixeira peso e leva aquilo que o teu corpo poida aguantar e ti necesites, pois ás veces levamos máis carga da que necesitamos, xa que a avaricia é máis forte que as nosas necesidades.
A esa hora en que o sol se atopa en plena verticalidade coa terra, o camiñante pregúntame, se teño un pouco de auga, e eu respóndolle, se te levantas e segues unha liña recta de 100 metros atopases un rio de fresca auga cristalina, é o mesmo camiño que eu percorrín.
Chega a hora nona, fago un pouco de lume, para preparar dúas troitas, que pesque nestas 3 horas que pasaron, o camiñante achégase e dime, bos peixes pescaches, e son dous, xa temos, para saciar a fame, aínda que certamente non é moito, levases seica algo de froita bo home.
Eu respóndolle, no pasadas tres horas descansaches á sombra deste belo salgueiro llorón, eu metinme nas frías augas do rio, para pescar, busque leña para facer a fogata, interrómpeme e pregúntame ti tes cara de bo cristián, non permitirás a un camiñante pasar fame, e engade; “Miren as aves do ceo, que non sementan, nin siegan, nin recollen en celeiros, e con todo, o Pai celestial aliméntaas” ao que eu respondo: Mira as aves que abandonan a seguridade da árbore correndo o risco de perder a vida a mans dun aguia voraz, e voan e voan ata o cansazo para atopar bos campos de trigo, porque non vén o trigo á ave, senón é o ave que busca o sustento, é o ave que voa cara ao rio para acougar a sede, non o rio vai á ave.
Ambos percorremos o mesmo camiño, temos o mesmo sol, ambos podemos gozar do mesmo rio, gozas dunha saúde por moitos desexada, e puideses ter, lembra, se feixes, feixes para ti e para outros, se non feixes, non feixes para ti. A campesiño ara o campo e sementa e recolle o sementado, quen nada sementa nada recolle.
Pon atención ao que che digo, podo axudarche a levantar no teu caída pero ti percorrerás o camiño, podo ensinarche a pescar, pero ti pescases para saciar a túa fame. A diferenza entre un ser digno e un indigno, é que un sabe chorar en silencio, compartir as cancións, tragarse suspiros insonoros, beberse as propias lagrimas,a dignidade é o que nos diferencia, dos espíritos sen alma.
A relixión cristiá, clasifica a preguiza como un vicio capital xa que xera outros pecados.

manueldominguez.es. lavozdelaemigracion.es