“A verdade e a mentira” – Manuel Domínguez


A esperanza está baseada na mentira, digo eu.

Na película Jacob o mentireiro ou en A vida é bela, ambas as fermosas e didácticas películas, os actores esaxeran ou transforman a realidade nun conto nunha esperanza.

Recordo que certo día falou o poeta sobre os cisnes, e un xornalista díxolle, desculpe aí non hai cisnes ao que o poeta respondeu, perdón son poeta e poño os cisnes onde quero.

Todo fanatismo é malo, malo é ser fanático da verdade, pero peor ser fanático da mentira, o mais odioso, o terrible, o enfermizo é o mentireiro profesional.

Existe a mentira doce, oposta á cruel verdade.

Ese ánimo esaxera en contraposición á verdade matemática.

Ese animo que se necesita como o aire que se respira, para enfrontarse á cruel enfermidade, ao que se aveciña, non se trata de enganar, senón de facer o camiño mais levadío, sabendo que, nesta vida, todos, TODOS, estamos en tránsito, tamén o opinador, pódese un preparar para o peor, sabendo que ninguén certeiramente coñece o fin da película. Hai un conto que di así.

A morte se presentou ante el, e díxolle isto é un aviso, estás na lista así que prepárate.

O candidato, tomou o seu mellor corcel e botou a galopar, alá onde se confundía o horizonte, cabalgou día e noite, tentando escapar da morte, preto dun río paro descansar e que o seu cabalo bebese, alí apareceuse a morte para cumprir co seu oficio, o cabaleiro dille que lle dean un tempo, para prepara as súas cousas, ao que a morte responde deiche un tempo e dedicácheste a escapar, a hora chegou.

Se a verdade é cruel e fai dano gratuíto, para que ser tan xusticieiro.

A mentira, a mentira miúda, a verdade disfrazada, pode axudar a vivir, a final de contas, e digo eu, a realidade non existe, existen distintas formas de ver a realidade.

Compostela, por casualidade chove, o saudable camiñante, opina que é un día miserable, gabardina e paraugas, non se pode pasear.

Desde a xanela, a enfermo mira como as pingas de choiva bican os cristais, ese son que fai as pingas de choiva, cando acariñan os cristais, ese ouvear do vento, e canto daría o noso paciente, por estar na rúa e deixarse embriagar des arte compostelá.

A linguaxe é unha forma de vida.

Un pensamento de Gandhi, con quen non comparto a forma de liberar India.

NOTA.- desde os tempos do “bardo” Shakespeare, a verdade só lles estaba permitido dicila aos poetas, aos bufóns,ou aos tolos.