“O apagamento”. Alberto Barciela

É como unha ameaza silente, perturbadora. Unha ideación do posible nun mundo enérxico pero sen enerxía barata, universal, esa mesma que o sol, o vento e a auga ofrécennos sen o esforzo, polo menos aparente, que supón achar petróleo ou gas entre as entrañas dunha terra, dun planeta ameazado, que sabe mostrar as súas potencialidades en forma de volcán ou de hortalizas.

Escribo nun tren de case alta velocidade, ben Iluminado e calefactado, fágoo nun teléfono que se recarga enchufado no asento. Sei que todas as luces verdes que cruzamos con velocidade vertixinosa contrólanse desde un centro tecnolóxico apurado de vangardas, disposto a acender as vermellas en caso necesario. Todo parece normal, pero o risco latente subxace para uns viaxeiros indispostos a quedar no medio dos campos de trigo sen conexión co resto do mundo. A cobertura permanente non existe nin nos seguros caros, imaxínense traballar con certas garantías de telecomunicación nun ferrocarril! ou no arrabalde.

Antes, o risco estaba nos recibos, tan incomprensibles como o risco de que algúns se acumulen polas multinacionais sen ser enviados -á espera, suponse, de subir tarifas-. Consumímonos, é o noso.

Agora, din que coa humilde lámpada corren risco de fundirse, aínda máis, a economía, a saúde -enfermos dependentes, Hospitais, etc-, a seguridade, o turismo, a tecnoloxía, os medios de comunicación, o transporte e os subministracións -agroalimentación-, o lecer…

Os riscos son incalculables para a maioría, pero certos elementos xa empezaron a facer negocio con só insinuar un futuro escuro.

Poucos son os que esperan solucións dos políticos, deses señores que permitiron vacíar encoros en pleno outono mentres tentaban cruzar as portas giratorias dos ben remunerados consellos de administración de gasísticas, eléctricas e similares, tras aprobar miles de aeroxeradores en montes de pobos que pagan a iluminación pública, ou tras autorizar inviables e multimillonarios depósitos de gas baixo o mar.

Que paren o tren, eu báixome na marabillosa e profunda España baleirada. A dúas velas hase de vivir mellor no rural. Mesmo sen o luminoso Nadal de Vigo. Iso penso.

O último que tire da cisterna e que apague a luz. O que o faga formará parte da vangarda que paga e protesta. Se ten sorte acabaremos por facerlle alcalde do pobo que nos acolla, para que en Nova York saiban que nós xa existiamos antes de que se inventase o recibo. Clic.