“O apagamento”. Alberto Barciela

09 Novembro 2021

É como unha ameaza silente, perturbadora. Unha ideación do posible nun mundo enérxico pero sen enerxía barata, universal, esa mesma que o sol, o vento e a auga ofrécennos sen o esforzo, polo menos aparente, que supón achar petróleo ou gas entre as entrañas dunha terra, dun planeta ameazado, que sabe mostrar as súas potencialidades en forma de volcán ou de hortalizas.

Escribo nun tren de case alta velocidade, ben Iluminado e calefactado, fágoo nun teléfono que se recarga enchufado no asento. Sei que todas as luces verdes que cruzamos con velocidade vertixinosa contrólanse desde un centro tecnolóxico apurado de vangardas, disposto a acender as vermellas en caso necesario. Todo parece normal, pero o risco latente subxace para uns viaxeiros indispostos a quedar no medio dos campos de trigo sen conexión co resto do mundo. A cobertura permanente non existe nin nos seguros caros, imaxínense traballar con certas garantías de telecomunicación nun ferrocarril! ou no arrabalde.

Antes, o risco estaba nos recibos, tan incomprensibles como o risco de que algúns se acumulen polas multinacionais sen ser enviados -á espera, suponse, de subir tarifas-. Consumímonos, é o noso.

Agora, din que coa humilde lámpada corren risco de fundirse, aínda máis, a economía, a saúde -enfermos dependentes, Hospitais, etc-, a seguridade, o turismo, a tecnoloxía, os medios de comunicación, o transporte e os subministracións -agroalimentación-, o lecer…

Os riscos son incalculables para a maioría, pero certos elementos xa empezaron a facer negocio con só insinuar un futuro escuro.

Poucos son os que esperan solucións dos políticos, deses señores que permitiron vacíar encoros en pleno outono mentres tentaban cruzar as portas giratorias dos ben remunerados consellos de administración de gasísticas, eléctricas e similares, tras aprobar miles de aeroxeradores en montes de pobos que pagan a iluminación pública, ou tras autorizar inviables e multimillonarios depósitos de gas baixo o mar.

Que paren o tren, eu báixome na marabillosa e profunda España baleirada. A dúas velas hase de vivir mellor no rural. Mesmo sen o luminoso Nadal de Vigo. Iso penso.

O último que tire da cisterna e que apague a luz. O que o faga formará parte da vangarda que paga e protesta. Se ten sorte acabaremos por facerlle alcalde do pobo que nos acolla, para que en Nova York saiban que nós xa existiamos antes de que se inventase o recibo. Clic.

Outros artigos

“Vergüenza o sinvergüenza”. José Antonio Constenla

Desvergonzado es aquel “que habla u obra con desvergüenza”, y también elque “no muestra vergüenza por cometer acciones que se reputan inmorales”. Yvergüenza es la “turbación del ánimo ocasionada por la conciencia de algunafalta cometida, o por alguna acción deshonrosa...

+

“Para desfrutar dela”. Luís Celeiro

As festas de verán en Galicia son ledicia, festa, música e baile, verbena e fartura. Pola mañáé outra cousa, os traballadores teñen que respectar o horario e andar dereitiños cara aolugar do traballo. Ou cara ao ordenador que espera coa lámpada acendida e co disco...

+

“Gracias a ellos se salvan vidas”. Manuel Dominguez

Foto Manuel Dominguez Los doctores no podrían salvar vidas, si no fuese gracias a esos ingenieros, físicos, electrónicos, a ellos que crearon las bases de lo que hoy conocemos como Acelerador lineal, prontoterapia, radioterapia. No podemos dejar en el olvido a los...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

Joe Biden se retira por el bien del partido.

Joe Biden se retira por el bien del partido.

Ante la amenaza no solo de perder la presidencia, sino de perder todos los candidatos demócratas, en las próximas elecciones. - Ante la amenaza de perder La Cámara de Representantes es parte del poder legislativo del Gobierno federal. Hay 435 representantes que sirven...