“Espero que o seu irmán, aos poucos, irase tranquilizando e comprenderá a necesidade de organizar a súa vida, esquecéndose da política. Rógolle fágalle saber que non debe esquecer as miñas indicacións, convertendo o seu ideario político en parte moi secundaria do desenvolvemento da súa vida…”. Isto dicíallo un amigo a outro, a través dunha carta datada o 26 de febreiro de 1.935 e que chegou a min poder por casualidades da vida.
Esta circunstancia faime reflexionar sobre a ideoloxía, a valentía e o compromiso social de moitas persoas que seguiron
loitando polos seus ideais a través da política, ou o activismo social, en circunstancias difíciles, mesmo co risco
para as súas propias vidas. En España, ao longo das catro décadas da sanguenta ditadura militar, o poder establecido
animaba e “recomendaba” o pensamento único, convertendo a política nun privilexio duns poucos “triunfadores e bufóns” do poder.
Posteriormente a política viviu os seus mellores momentos grazas á chegada da Democracia, a liberdade e a división de poderes.
As ganas de transformar a sociedade e conseguir a utópica Xustiza Social leva á política española unha nova
xeración de servidores públicos, novos, que chegaron a colocar os cimentos dunha sociedade baseada nos Dereitos Sociais e o Estado do Benestar.
Anos despois as cousas cambiaron tanto que, actualmente, moitos integrantes da clase política achéganse ao poder para o seu propio lucro persoal e familiar. A corrupción e o enriquecemento ilícito, á conta dos orzamentos xerais, foi
e é unha práctica demasiado habitual. Os ideais pasaron a un segundo plano.
