Este traballo está dedicado a Olga Ivinskaya, foi libre máis aló da liberdade, amou máis aló do amor.
Entenderano mellor quen viron Doutor Zhivago, ou leron Arquipélago Gulag.
Hoxe recibín o libro de Olga Ivinskaya, secretaria e amor de Boris Pasternak, Os meus anos con Pasternak, enviáronmo do Reino Unido, foi publicado en 1978.
Arquipélago Gulag de Alexander Soljenitsin, conta a vida dos opositores ao réxime, á ditadura comunista, o Gulag, temida palabra que causou o suicidio de Yelizabeta Voromanskaya, secretaria de Soljenitsin , despois de ser torturada pola temida KGB.
1973 ou 75, para entender, para vivir, para sentir a dor e o sufrimento vivido nos campos de concentración en Siberia, nada como sentir o doloroso frío.
Que fas? Estás tolo?, pecha a porta da neveira, vaise o frío, vas coller unha pulmonía, estás tolo de atar.
Tolos anos de mocidade, había que ler a Soljenitsin, sentindo o frío, a súa dor, só así se entende a obra, vivila o máis próximo posible.
Talvez só me entenderán aqueles que beberon a choiva.
De igual maneira que se entende o amor amando.
Ou o desamor, o desamor a mellor razón para escribir fermosas poesías, pois só o desamor pare esa dor tan intensa, tan sublime.
O pobo ruso tería a oportunidade de ler Archipielago Gulag, en 1990, foi publicado á sombra da liberdade que daba a Perestroika de Mijail Gorbachov.
A secretaria de Pasternak, dúas veces foi internada nun campo de concentración 1949-1953 e a segunda vez, 1960-1964.
Boris e Olga coñecéronse na redacción da revista literaria, Novi Mir, el 56 e casado, ela viúva e 33, ela sería a inspiración de Lara a amante de Zhivago. Moitas escenas do filme pertencen á vida á realidade, vivida por Pasternak. A súa obra publícase en Rusia en 1988 grazas á apertura de Gorbachov. 1989 o seu fillo pode recibir o Nobel
Conta a lenda que cando a policía política presenta a Stalin un historial de rebeldía do poeta, Stalin exclama “Non toquen a ese Anxo”.
Recibiu o premio Nobel de literatura en 1958, pero non puido recollelo, a ameaza era que non podería regresar a Rusia, á terra que tanto amaba, el intercedeu ante Stalin, por outros escritores disidentes. Este libro que teño nas miñas mans, fálame do descoñecido de Olga e Pasternak, narrado en primeira persoa, o seu amor, a súa dor, a traxedia cotiá, o poder ser e non ser. E pregúntome que traxedia podo crear, para vivir esa dor, para beber dese amor. A noite compañeira das miñas lecturas, farame soñar, aí atopar a beleza dese amor entre Olga e Pasternak, entre Lara e Zhivago
Pasternak falece en 1960 esquecido no seu dacha de Peredelkino. O día dun aniversario un ramo de flores meu descansa xunto outros dos amigos.
“Se un pobo ama a poesía, ama aos poetas, e ninguén ama a poesía como un ruso.”
O Doutor Zhivago de Boris Pasternak.
