“Que é mellor?” – Manuel Domínguez

Que é mellor, sufrir por amor ou nunca coñecelo?
Certamente non se pode sufrir polo que non se coñece, pero todos vimos escenas de amor no cinema, vimos amigos dar caricias, quen non as tivo non coñece eses sentimentos, certamente pódense intuír.
Pode un novo amor substituír un amor perdido?
Non o digo como galego, pero depende.

Se a perda foi tráxica, se Neftis rouboucha, é doloroso, é un amor en construción, daquela a nosa memoria construirá un edifico que talvez non sería.
Ninguén nos pode roubar a beleza dos soños.
Pero seica non é triste morrer sen que ninguén acariñase o teu rostro, sen bicarche as pálpebras.
Sempre digo, cando un le un libro está a gozar da experiencia doutro, pero cando un viaxa é nosa propia experiencia, que non son transmisibles.
Sen caricias o amor non subsiste, é un engano, como comerse unha chuleta no restaurante, que diferencia cando o que comes es ti quen o cociñou, ou cando o cociñado llo ofreces á túa amada ou amado.
Din que un cravo quita outro cravo, talvez, pero os espazos deixados ou ocupados non son os mesmos.
Cada ser é diferente.
Ante unha perda como un roubo de Neftis, din que os males do amor cúraos o tempo, pero para os que amamos de verdade o tempo non pasa.
Vén á miña memoria, e non podo esquecer.


Oda á inmortalidade, de William Wordsworth
Aínda que o resplandor que
noutro tempo foi tan brillante
hoxe estea por sempre oculto ás miñas miradas.
Aínda que os meus ollos xa non
poidan ver ese puro escintileo
que na miña mocidade cegábame.
Aínda que nada poida facer
volver a hora do esplendor na herba,
da gloria nas flores,
non debemos sufrir,
porque a beleza subsiste sempre no recordo.
Aquí finalizo, non quero que as miñas palabras estragar un chisco da beleza, deste fermoso poema