“Pai veño confesarme” – Manuel Domínguez

Pai veño confesarme.

Fala fillo, Dios perdonarache.

Durante o goberno de Pétain, na Francia ocupada, eu fun xefe dun comando, podiamos salvar a uns prisioneiros determinados dun campo de concentración ou a uns camaradas nos sotos do cárcere rue María Curie.

Uns concretamente con pico e pa cavaron a súa propia tumba, axeonlláronse, tiro na caluga e ao foxo.

Os camaradas do maquis foron feitos prisioneiros ao salvar as súas propias vivas e a dignidade dun pobo.

Nós asaltamos o cárcere, liberámolos, eran homes que sentían respecto polas súas vidas, loitadores, morrían de pé, non cavaban a súa propia tumba e eu entendo que quen non defende a súa vida, quen non loita pola súa dignidade non merece vivir, cúmprase o destino: uns ao foxo que eles mesmos cavaron, outros á liberdade, son paxaros con ás.

Ás veces isto vén á miña memoria, que opina vostede pai.

Novo Testamento

Este concepto derívase directamente da Segunda Epístola do Apóstolo San Pablo (con Silvano e Timoteo) aos Tesalonicenses no Novo Testamento, onde Pablo escribe:

εἴ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι μηδὲ ἐσθιέτω

que adoita traducirse:

“Se algún non quere traballar, tampouco coma”.

Se algún non quere vivir, non viva.

O que non loita polos seus dereitos non ten dereito a eles, así pois, se vostede non defende os seus dereitos non conte coas miñas capacidades, é vostede unha secuela social, e como tal “só merece descansar á sombra dun Ciprés”, dixen