Comentábame un compañeiro dunha plataforma cidadá dunha coñecida cidade de Andalucía duns 600.000 habitantes, que eles desexan axudar sempre ás familias e que ademais se impliquen nas xestións burocráticas, contactos coas entidades financeiras, fondos de investimento, administracións, mobilizacións, etc. Quizais poida ser un erro xa que, pola miña propia experiencia, na comarca de Arousa, demasiadas familias que ven a posibilidade de perder a súa vivenda habitual, despois de anos pagando relixiosamente a hipoteca, dificilmente teñen forza moral para levantar a voz e moitas nin son conscientes do pesadelo que están a vivir.
Atopámonos con familias humildes, con fillos menores, que de nada lles serve que abran os comedores escolares no verán. Durante ese período poden nutrirse correctamente o nenos pero, e os demais membros da familia? Hai que pensar que cando os nenos non están ben alimentados nunha familia, o resto dos seus membros tamén pasan necesidades.
Familias que xa non só temen quedar na rúa senón que non poden afrontar os seus gastos máis básicos, apenas comen algo que non sexa arroz ou espaguetis. Algunhas familias xa nos chegan con crises de ansiedade e depresión, grazas ao acoso inhumano, exercido por parte dalgúns responsables financeiros ou das empresas externas que se encargan dos recobros. Son persoas sen escrúpulos que só pensan no beneficio económico sen importarlles de que están a tratar con persoas.
Demasiadas familias do noso país, continúan pasando por dificultades e non podemos poñer molestias nin límite algún á axuda que lles podemos prestar a través da solidariedade e o activismo social. Non podemos obviar de que todos somos responsables, (sen dúbida uns máis que outros) por acción ou omisión.
