“Pero qué clase de país somos”. Manuel Dominguez III

16 Maio 2021

Y no hablo de los ríos o los montes hablo de la gente, de las personas que habitan esta piel de toro¡increíble!

Publico un escrito hablando bien de un amigo, mas exactamente no hable bien he descrito una realidad, un ser humano enorme toda su vida dedicada a atender a los más necesitados.Tengo una amistad de cerca de 60 años, nunca un enfado.Hice un escrito relatando cosas de su vida, vivencias y el orgullo de ser amigos.

Y alguien comenta “Te acompaño en el sentimiento y preciosa despedida.”Somos un país que solo hablamos bien de los muertos, para dar reconocimiento hay que morirse.

Otro caso, dando las gracias.Una abuela va a la tienda, con la niñita, prueban ropas y parece ser no le quedan bien a la niña, la dependienta, participa y dice, si, cuando yo era niña también solía tener algún problema, pero al hacerme mayor ya el cuerpo se estabiliza, eres muy guapita.

La abuela habla con el hijo, padre de la niña y le dice de la delicadeza de la dependienta, el padre va a la tienda y le dice a la dependienta, cuando ella pregunta usted que desea, él le dice vino hace pocas horas una señora con su nieta la atendiste y quiero personalmente darte las gracias, por tu sensibilidad, la chica se vuelve roja y pregunta ¿Qué mal hice, que paso?

Luego ella me dice, pensé que hiciera algo malo, nadie viene a dar las gracias.

Qué país somos.

Después de una grata charla, le pedí la dirección de la empresa, y a la dirección, envié una postal de agradecimiento y reconociendo de esta empleada.

Si estamos prestos para presentar nuestras quejas, presentemos gracias cuando sea menester, hablar bien de la gente, en este país parece ser que es pecado.

Qué pena, que tristeza, tener que morir para que a uno le den justo reconocimiento.

Outros artigos

“Por qué mueren las aldeas” – Manuel Domínguez

Por qué mueren las aldeas. Progreso de unos muerte de otros. Pasó en Portugal, pero podía ser aquí, y es aquí. Estaba en un viejo bar de aldea, cerca de una vieja estación de tren, estación que descansa en el olvido. Al otro lado en la aldea unas pocas casas...

+

“Un gravísimo error” – Manuel Domínguez

Madre, error, gravísimo error. Un atardecer en la terraza, mesa colindante un niño, chiquitín le pregunta a la madre, cuando vendrá el coco o el hombre del saco. La madre responde más tarde al anochecer. Luego la madre se queja que el niño reclame luz encendida para...

+

“Día das Letras, o valor da palabra herdada”. Alberto Barciela

Non é un cartel, nin un nome. A conmemoración anual do Día das Letras Galegas trascende o persoeiro celebrado, incluso a data, por festiva que sexa, para converterse nun referente da importancia cultural dunha lingua, dunha cultura, dun pobo. Un pode estar de acordo...

+

“50 anos dunha inmensa nube negra” – Antón Luaces

O accidente na ría da Coruña do petroleiro español "Urquiola"  vai 50 anos nunca será esquecido por cantos, aquel 12 de maio de 1976, tivemos que vivir -directa ou indirectamente- as consecuencias dun dos grandes desastres marítimos rexistrados en Galicia. E o do...

+

Publicidade

PEL
PEL

Revista en papel

Opinión

“Arredor das Letras (I)”.  Xosé Antonio López Silva

“Arredor das Letras (I)”. Xosé Antonio López Silva

É xa un tópico sinalar o que revela sobre Galicia ter escollido o 17 de maio como unha das expresións simbólicas da nosa identidade cultural. O país a falar de si mesmo a través da homenaxe a unha figura literaria. A literatura como cerne da vida pública e da propia...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.