“Misterios”. Jacobo Otero Moraña

Normalmente non fago bromas con certo tipo de asuntosv,pero hoxe vanme a permitir unha excepción. Todos os que temos preto o mar ou traballamos nel, sabemos que é un medio inestable e caprichoso. Certo que non hai que terlle medo xa que iso sería contraproducente, pero si respecto. Ou o que é o mesmo:” Sentidiño”, que dirían moitos dos nosos maiores. En máis ocasións das que nos gustaría, tivemos que escoitar como persoas do pobo, así como de toda a comarca barbancesa, sufriron un accidente. Ás veces os naufraxios terminan cunha mera perda material, que aínda sendo dolorosa a efectos económicos, non pode equipararse de ningunha maneira á traxedia que supón saber que un
ou varios membros da tripulación faleceron. Sumemos os casos de desaparecidos, onde á dor engádese a incerteza de non saber que foi da persoa querida. Se pode salvarse ou se debemos afacernos a acudir a un nicho que aínda levando un nome, estará sempre baleiro.
Por todos e cada un dos que xa non están, poden comprender perfectamente que me custa tratar sobre o tema sen mostrar un respecto case reverencial. Pero miren por onde que o outro día tivemos noticia dun suceso que de suceder nas costas do outro lado do Atlántico, ben podería dar pé a que un famoso produtor xa estivese a pensar en como converter a historia en guión cinematográfico.
Empeza o asunto cunha situación en grao sumo común. Tres veciños de Poboa embárcanse nunha lancha que sae do porto de Ou Pindo. Parece que a ninguén lle chama a atención que leven un motor de 300 CV,
pero bo, quizá os aldeáns estean afeitos ou simplemente prefiren non meterse naquilo que non vai con eles. Tendo en conto a “carraca” que dan as autoridades nos últimos anos, xa é estraño que se boten á mar sen o correspondente aparello de radio que indefectiblemente debe ir na canle 16. Máis curioso resulta aínda que nestes tempos, ningún leve encima un dispositivo de telefonía móbil. Pois xa ven. Aos pés do monte sacro dos Celtas, a maxia ancestral parece segur moi viva.
Pasan as horas e non hai noticias dos navegantes(ou o que fosen), cousa que fai saltar todas as alarmas. Como é lóxico, ponse en marcha un dispositivo de procura, onde non falta ningún dos corpos que conta con medios aeronavais. Salvamento Marítimo, Gardacostas, SVA e Garda Civil.
Todos poñen o seu granito de area, e aínda que a traxedia parece que vai volver a golpear a nosa comarca, de súpeto salta a sorpresa. A lancha é avistada por un helicóptero e os seus ocupantes regresan a porto sans e salvos. Pero cal non sería a sorpresa cando nos decatamos de que na nave xa non hai tres persoas senón cinco. Normalmente,en episodios como o actual,pode ocorrer que algún tripulante pérdase . Pasou xa hai anos,cando doutra lancha á deriva só volveu un, nadando ata a costa sen sufrir hipotermia grazas ao traxe de neopreno. Entón xa se falou de furtivos, aínda que posiblemente o
asunto tivese outras connotacións máis serias. Nesta ocasión, resulta que xunto aos tres veciños “dá Vila”, atopábanse dous cidadáns estranxeiros. Un búlgaro e un romanés. De onde xurdiron eses dous individuos? Hai unha conexión entre o Olimpo celta e os deuses da vella Dacia? Tan forte é o cambio climático que trae poderosas correntes desde o Mar Negro ata a costa atlántica de Carnota?
Como comprenderán, é un fenómeno que non podo explicarme. Talvez ocupe portadas nas revistas de misterio ou no programa de Iker Jiménez, non o sei. En calquera caso, non me negarán vostedes que o asunto é digno de que falemos sobre el. Á espera das explicacións que poidan darnos os protagonistas, vénme á cabeza o episodio que se narraba nunha famosa novela de espías dos 80.
Nela, durante a viaxe dunha delegación de espías norteamericanos que acoden a un cume en Moscova, a un ocórreselle poñer evidencia ao xefe do todopoderoso KGB e secuéstralle simulando unha deserción.
Curiosamente o tío queda fóra do avión e leste despega sen el. Cando un dos axentes rusos pregúntalle que fixo, responde:”Caín do avión e eses fillos de puta non me esperaron”…Pois igual estes caeron dun barco e tiveron a sorte de dar con eses tres amigos contrarios á tecnoloxía, que saíron a realizar unha pesqueira ás portas da fin de semana, e acabaron realizando unha obra de caridade…Admítense apostas.