“Democracia, ata onde?” – Manuel Domínguez

27 Maio 2021

Para elixir o cargo, ou os cargos máis importantes do país, vótase, votan todos os cidadáns maiores de 18 anos, votan os teólogos, os carpinteiros, as monxiñas da caridade, os letrados e iletrados, os doutores, os xubilados, en fin, vota toda a sociedade que queira votar.

Requisito, ser maior de 18 anos, este é o único requisito.

Para ser elixido presidente, o artigo 11 da Lei 50/1997, de 27 de novembro, do Goberno establece que para ser presidente do Executivo requírese ser español, maior de idade, gozar dos dereitos de sufraxio activo e pasivo, así como non estar inhabilitado para exercer emprego ou cargo público por sentenza xudicial firme.

Estatua de Cincinato

Na igrexa, nas súas eleccións, non votan os sacerdotes.

En medicamento, para nomear un director de hospital, ou xefe de neurociruxía, non votan os usuarios.

Nos barcos de pesca, os mariñeiros non deciden onde pescar.

Para o teu bypass da arteria coronaria, non solicitaches unha cota feminina ou lista cremalleira, non houbo votación, preguntaches cal era o cirurxián que ofrecía máis garantía.

Na túa empresa, convocaches dúas prazas e os traballadores, os teus empregados non tiveron opción de dicir quen ou quen eran os máis axeitados, unha empresa de selección tomou aos dous mellores, as notas máis altas, os que en principio aparentan ser os máis preparados.

É dicir, á vista dos feitos, para as cousas realmente importantes da vida non se utiliza a democracia.

Aí selecciónase aos máis capaces, aos máis expertos, os profesionais na materia.

O asesor do presidente Iván Redondo, un salario de 126.000 euros, pois visto o visto suprimamos ao presidente, para que queremos dous.

Se temos en conta que un director de banco pode cobrar unha variable de 70.000 euros, o alcalde de Barcelona, cobra máis có presidente do Goberno e o presidente da comunidade catalá cobra 153.000, o alcalde de Ribeira cun orzamento de 20 millóns cobra 55.000, tendo en conta que o orzamento de España é de 586 mil millóns de euros e o seu administrador principal, o presidente, cobra 84.000 euros anuais, visto o visto, non podemos ter de candidato un presidente capaz, preparado, eficaz, un ser que se prece, seria humillante, agás para un principiante inexperto. Ou un ser devaluado, ou un lazarillo de Tormes. Onte Felipe González dicía en Antena 3 que “a política está moi mal pagada”, eu creo está descompensada, uns moito outros menos, pero se están aí é porque non poden estar noutro lugar, a incompetencia ao poder!

Así pois, non somos conscientes de que estamos a votar a lazarillos de Tormes, só que o orixinal tiña 8 anos e estes xa peitean canas.

Somos conscientes diso? Asumimos a nosa responsabilidade?

Ou nós tamén somo outros lazarillos, en busca da oportunidade perdida.

Outros artigos

“Para vivir ben, Galicia!”. Luís Celeiro

A morte, se pensas nela, se recordas ao amigo no cadaleito camiño cara ao máis alá ou seves ao teu pai deitado caladamente nun féretro de madeira nobre, diante dunha multitudede xente chorando, a morte -dicimos- fai estremecer a alma dos vivos, fai que se apague aluz...

+

“Feijóo y Sánchez tienen mujeres con negocios”. Manuel Velo

La política de: “quítame tú esta paja”, no me gusta, porque los políticos tienen que dedicarse a resolver los problemas generales y no sus interese personales. ¿Por qué Feijóo no llamó a declarar a Sánchez y a su mujer en el Senado donde el PP tiene mayoría? Por la...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Yolanda ya no Suma”. Arturo Maneiro

“Yolanda ya no Suma”. Arturo Maneiro

Ya no suma votos. Ya no es la política guay. La vicepresidenta delGobierno, Yolanda Díaz, promotora y coordinadora del proyectoSumar, dice que tira la toalla, pero no la pierde de vista. Dice quedeja la dirección de Sumar, plataforma que no ha dejado de hadejado de...

“Noite electoral” – Xulio Xiz

“Noite electoral” – Xulio Xiz

As primeiras xornadas electorais da democracia resultaron inesquecibles para os que as vivíamos desde os medios informativos e contabamos o que acontecía naqueles días de “viño e rosas” que a liberdade permitía. Alfombrábanse as rúas con panfletos, pegábanse carteis...