“25 abril. Revolución de los claveles” Manuel Dominguez III

24 Abril 2021

25 abril. Revolución de los claveles. La única revolución en que los militares entregan el poder al pueblo.

La única sin muertos por los militares, si murieron 4 ciudadanos a manos de la maldad de la policía política la pide.

Antes comenzar quisiera recordar a estas víctimas inocentes.

( Fernando Gesteiro, empregado de escritório de 18 anos; João Arruda, estudante de 20 anos; Fernando dos Reis, um soldado de 24 anos que estava de licença na cidade e José Barnetto, natural de Vendas Novas com 37 anos de idade);

Capt Salgueiro Maia, la cara de esta revolución, sus restos descansan, en el pueblo que le vio nacer, Castelo de Vide.Mantener las guerras de ultramar era una sangría que no podía continuar.

Radio Renaçensa, primer toque “E depois do adeus”, de Paulo de Carvalho,

A las 0.20 del día 25 de abril de 1974 en Limite se emitió Grândola, Vila Morena, que era la segunda y última señal para dar comienzo al movimiento revolucionario.

Fue el 9 de mayo de 1972, dos años antes de la revolución lusa, cuando, en su primera gira por Galicia, Xose Afonso cantó por primera vez el Grandola ante dos mil personas el Burgo de las Naciones de Santiago.Salgueiro Maia se dirige a la tropa “Señores míos, como todos saben, hay diversas modalidades de Estado. Los estados sociales, los corporativos y el estado al que hemos llegado. Así, en esta noche solemne, vamos a acabar con el estado al que hemos llegado. De forma que, quien quiera venir conmigo, vamos para Lisboa y acabemos con esto. Quien sea voluntario, que salga y forme. Quien no quiera salir, se queda aquí”. Nadie se quedo

Nosotros teníamos algo similar en España, a los húmedos conocidos así familiarmente era, el UMD unión militar democrática 7 militares en defensa de la democracia.

El soldado le pidió un cigarrillo, a una señora que llevaba un ramo de claveles, Celeste quería comprarle cualquier cosa para comer, pero las tiendas estaban todas cerradas. Así que le dio las únicas cosas que tenía para darle: los ramos de claveles, diciéndole «Si quiere tome, un clavel se le ofrece a cualquier persona». El soldado aceptó y puso la flor en el cañón de su escopeta. Celeste fue dando claveles a los soldados que iba encontrando, desde el Chiado hasta la Mártires. Los claveles eran para el restaurante que decide cerrar ese día.

Un fotógrafo hace foto, y he ahí la revolución de los clavelesEn mis visitas a Castelo de Vide, siempre mientras vivió visite a su segunda madre Maria Augusta, prima del padre, a la que él llamaba madrina, su madre falleció atropellada por un autobús un día que en Lisboa visitaban el parque zoológico.

Maia se dirige a negociar con Junqueira dos reyes, estando ya ambos cerca, Junqueira dos Reis se dirigió a uno de los alféreces que ocupaban la torreta de uno de los dos blindados y que empuñaba una ametralladora pesada y le ordenó que disparara sobre Maia. El soldado no dispara, desobedece asumiendo las consecuencias este soldado se llama Fernando Sottomayor, Conocido como el hombre que no mato al Capt Maia.

Variedad de libros para conocer mejor la historia, desde aquí hoy uno recuerdo nuestro homenaje.Son muchas las anécdotas, el curso pasado estaba previsto que un capitán de abril viniera a la USC, facultad de políticas dar una conferencia, pero el virus trastoco todo.Esta vez el virus venció a abril.

Facultad politicas, claveles para todos, 2º plantando flores en castelo de Vide 3º Santarem de aqui salio en busca de la libertad 4º la placa recuerda el lugar al capt Salgueiro Maia.

manueldominguez.eslavozdelaemigracion.es

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...