Xeolocalizar: determinar mediante o uso dun radar, un teléfono móbil ou un computador conectado a Internet, a localización xeográfica real dun obxecto. No caso da actividade marítimo-pesqueira, ten que ver co sistema de posicionamento do buque. Pero quen padece as consecuencias desa xeolocalización, en absoluto está de acordo en Galicia e Asturias porque senten constantemente vixiados xa que á posición do barco que a administración pesqueira quere controlar a efectos do coñecemento exacto do lugar onde pesca, hai que sumar a instalación a bordo dunha cámara de vídeo que, do mesmo xeito que o famoso VAR no fútbol, vixiará todo movemento propio ou alleo producido a bordo do barco por todos e cada un dos tripulantes (traballadores da pesca).
OBXECTIVO. SANCIONAR.
O obxectivo desta actividade é aplicar sancións por irregularidades na pesca, máis que contribuír á sustentabilidade desta. E todo, porque o pescador é considerado un delincuente. En boa medida determínano así as normas do Consello da UE cando, ao establecer un réxime comunitario de control, refírese a “garantir as normas da política pesqueira común”, o que implica vixilancia, control: “reforzar, harmonizar e consolidar as normas de control, inspección e aplicación das medidas de conservación e xestión dos recursos, as medidas estruturais e as medidas da organización común do mercado”. Queren chegar, por unha banda, a un sistema que permita “previr, desalentar e eliminar a pesca ilegal, non declarada e non regulamentada” e, por outro, falan sen ambaxes de “conseguir un control eficaz de localización de buques” cuxa eslora total sexa… á vez que explicitan decidir sobre o uso de dispositivos de localización e os instrumentos de rastrexo que permitan mellorar o cumprimento das normas.
Normas, Regulamentos, normativas e vixilancia, control: o Gran Irmán con todas as súas posibilidades porque -se temen os profesionais da pesca marítima- o mariñeiro, o pescador, é considerado un incumplidor nato. E protestan: “Somos pescadores, non delincuentes”. E o presidente da Federación Galega de Confrarías de Pescadores, o ribeirense José Antonio Pérez Sieira, déixao ben claro: “Os políticos fan todo o contrario do que o sector pesqueiro necesita. Por isto queren acabar connosco”.
NON SE DESCARTA A FOLGA.
O sector pesqueiro galego non descarta nada. Pediron, en carta dirixida ao presidente do Goberno, que vele polos mariñeiros. Que se interese verdadeiramente polos problemas que afectan o sector pesqueiro. E a próxima semana reunirá á comisión executiva da Federación que preside para que cada cal expoña o que considera ao redor do logrado coa protesta colectiva do pasado venres e se é necesario adoptar novas medidas.
Non queren a xeolocalización xa que a consideran inútil: os case 4.000 barcos de baixura do caladoiro galego faenan moi próximos á liña de costa, agrupados en concentracións de ata 600 barcos. Con iso evidénciase así mesmo a inutilidade da instalación dunha cámara de vídeo en embarcacións con eslora superior aos 4 metros, moitas das cales nin sequera dispoñen de ponte no que poder realizar anotacións.
O mesmo acontece co diario electrónico de pesca, cando o libro de pesca, as notas de venda e os controis das lonxas nas que se venden as capturas son testemuños máis que claros da súa actividade.
Hai barcos nos que, coa caixa de primeiros auxilios e o vídeo a bordo, apenas dispoñen de espazo para a tripulación. Barcos que xa son sometidos á vixilancia e control de inspectores da Xunta, da Secretaría Xeral de Pesca, da Garda Civil, dos vixiantes das confrarías, da policía portuaria.. E, a pesar de todo, a través dos máis renombrados portos e en contedores procedentes do estranxeiro, entran en territorio da UE toneladas e máis toneladas de pesca ilegal, non declarada e non regulamentada que non foi rexistrada no manifesto de carga dos devanditos contedores e que compite imparablemente coas capturas deses barcos aos que se esixe vídeo instalado a bordo, comunicación previa ás descargas das capturas efectuadas, diario electrónico, libro de pesca…
E unha Unión Europea que ignora sen paliativos a realidade dun sector, o de baixura, que cuns 4.000 barcos en Galicia dá emprego a un importante número de tripulantes, materia para a existencia de lonxas e mercados, oportunidade de traballo a centenares de camións, subministracións para a poboación e un longo etcétera que a UE non ten en conta cando lexisla e que nin Galicia nin España teñen poder suficiente para facerlles entender de que se trata cando se fala de frota de baixura ou frota artesanal.
