“Toda unha vida”. José Manuel Pena

23 Novembro 2020

Deixouna o seu noivo cando, con 18 anos, quedou embarazada.
Máis traballo e maior responsabilidade, ao que xa estaba afeita desde os 10 anos. Non se esquece de que, estando no ventre da súa nai, o seu pai marchouse a Cuba e nunca máis regresou. A súa existencia non foi cor de rosas. Agora, que xa non espera nada máis da vida, convive coa súa nova familia nunha residencia de maiores.
Un sorriso permanente recibe a todos os que se lle achegan.
É consciente de que tantos avatares, desgustos e loita constante pola supervivencia e para sacar adiante á súa familia non lle van a impedir que modifique o seu rostro. Foron moitos os anos en que Amparo, xunto ao seu marido, traballaron unhas terras e habitaron unha vivenda pola que pagaban unha renda anual aos seus donos. Dos froitos da terra tamén entregaban unha parte importante aos seus arrendadores.
Traballar de sol a sol, incluído os domingos e festivos, só permitíalle poder limpar e ordenar a casa polas noites. Grazas a que se foron da aldea, cara á capital, puido traballar os últimos 10 anos como empregada de fogar, o que lle permite agora poder gozar dunha pequena pensión de xubilación. Ser muller sempre foi difícil, moito anos por aqueles tempos.
Eran tempos difíciles. A pesar de todo puido sacar adiante aos seus dous fillos e gozar dos seus catro netos, unha vez cada quince días. O traballo e a distancia á residencia de maiores non lles permiten moitas máis visitas. Actualmente dedícase a contaxiar a súa alegría ao resto de usuarios do centro. Síntese unha privilexiada por vivir tan intensamente e coa saúde
suficiente para chegar aos 90 anos.

Outros artigos

“Enfermedades terminales”. José Manuel Pena

Estos últimos días las visitas al hospital fueron frecuentes para acompañara un buen amigo que se encuentra viviendo unos difíciles momentos por sudelicado estado de salud. Esta circunstancia me abrió un poco más los ojos ala realidad del sufrimiento, el dolor, el...

+

“Mellor é falar”. Luís Celeiro

Moitos dos lectores lembran como era aquelo de chamar por teléfono aos parentes deMadrid ou de Barcelona, ao noivo de Lleida ou de Cádiz, ao veciño emigrante en Suíza ou encalquera lugar industrial de Alemaña. Moitos aínda se acordan hoxe daquel teléfonoparroquial que...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Amenazas sobre Galicia”. José Castro López

“Amenazas sobre Galicia”. José Castro López

Escuché con atención  el discurso del candidato Rueda que será investido presidente con el apoyo de su partido para gobernar sin sobresaltos políticos. Pero tendrá sobresaltos económicos porque sobre Galicia se ciernen amenazas que tienen su expresión más cruel...