“Sahara, en cuxas augas pescaron moitos galegos durante perto dun século”. Antón Luaces

10 Novembro 2020

Non é a primeira vez que ocorre. Tal vez non sexa a última. E España, como país administrador da zona saharauí, país amigo dos saharauís (tamén e aínda máis de Marrocos, todo hai que dicilo) e país integrante da Organización de Nacións Unidas (ONU) continúa vivindo unha especie de déjà vu incomprensible que a mantén como nunha inopia que para alguén pode ser rendible pese a quen pese, sen mover un só dedo en favor duns seres que foron parte do seu censo nacional de habitantes.

Desde que deixamos de pescar en augas saharianas, os saharauís -os seus “donos”- deixaron de existir para a nación que o integraba e que en tempos compartimos.

Pogamos que falamos do Sahara Occidental, que un día formou parte dunha España autotitulada “Unha, Grande e Libre”. Poñamos que falamos duns españois, os saharauís, polos que España -como país- non fixo nada e os españois -como concidadáns que fomos deles- nin sequera preocupámonos por coñecer como viven en campamentos instalados fóra das súas fronteiras e, dentro destas, nunhas condicións infernais que a ONU non sequera trata xa.

Desde a vergoña e tras unha decena de anos de desconexión con eles, reclamo como concidadán que fomos e o longo contacto como xornalista que mantiven coa Fronte Polisario e o UGTsaurio, o dereito dun pobo para ser tratado de acordo aos dereitos internacionais que lles corresponden e as cláusulas do Acordo Militar número 1 que as forzas militares marroquís (ás que os saharauís cualifican de “ocupación”) incumpren sistematicamente desde hai uns días e despois de concentrar tropas ao longo do Muro da Vergoña, na zona contigua á brecha ilegal do Gueguerat. Os militares marroquís han emprendido unha operación de traslado, a gran escala, de efectivos do exército, a xendarmería e outros aparellos de seguridade á zona.

Fontes presentes no lugar apuntan que as forzas de ocupación marroquís procederon a camuflar estes grupos, vestíndoos con roupa civil, co obxectivo de irromper na “zona de separación” e atacar aos civís saharauís presentes desde hai máis de dúas semanas na zona en protesta pacífica contra esa brecha ilegal do O Guerguerat.

O Goberno Saharauí considera que a irrupción de calquera elemento marroquí -xa sexa militar, de seguridade ou cidadán- nesta zona liberada da República Árabe Saharauí Democrática por esta considerada “zona de separación”, será considerada unha agresión flagrante á que a parte saharauí responderá con firmeza, en “lexítima defensa da súa soberanía nacional”. Supoñerá así mesmo o fin do cesamento do fogo e abrirá a porta ao estalido dunha nova “guerra total” na rexión. Responsabilizan á ONU, e en especial ao Consello de Seguridade, de salvagárdaa da integridade física dos civís saharauís alí presentes e que entenden están #ante unha ameaza real de “un masacre atroz de cidadáns saharauís” aos que “asiste o pleno dereito de manifestarse en prol dos dereitos inalienables do seu pobo á autodeterminación e á independencia”.

Desde o sur do Sahara Occidental non son moitos os caiucos que, con migrantes a bordo, tentan alcanzar as costas españolas. Talvez sexa por isto que a atención a esa parte do deserto que foi española sexa nula. Pero é evidente que ao pobo saharauí -español ata o ano 1975- non se lle está tratando adecuadamente pola que foi potencia administradora (España) e que, se as cousas non cambiaron -que creo que non- algunha responsabilidade ten aínda sobre ela e os seus habitantes, tan españois que mesmo tiñan representación en Cortes durante o franquismo non tan afastado.

Outros artigos

“España no va como un cohete”. José Castro López

La Comisión Europea eleva al 2,1 por cien el crecimiento del Producto Interior Bruto(PIB) en 2024, cuatro décimas por encima de pronósticos anteriores, prevé que Españacumplirá el objetivo del 3 por cien del déficit que exigen las reglas fiscales, espera quecontinúe...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“El Estado soy yo”. Manuel Dominguez

“El Estado soy yo”. Manuel Dominguez

 Es una frase apócrifa que Luis XIV de Francia habría pronunciado el 13 de abril de 1655 ante el Parlamento de París, a los dieciséis años de edad No obstante, tal frase no consta en las actas de las reuniones del Parlement, por lo que se duda que tal anécdota...

“No cárcere” – Xulio Xiz

“No cárcere” – Xulio Xiz

Como membro dunha sociedade democrática, con poderes básicos, forzas executoras, leis que marcan reglas de xogo, presunta igualdade de oportunidades e plena integración en Europa, calquera de nós corre perigo de pechar os ollos e coidar que vive nun mundo camiño da...