Fíxoo, porque ninguén lle dixo que era imposible. Manuel Dominguez III

17 Novembro 2020

Un novo estudante chegou tarde a clase, tentando non facer ruído e pasar desapercibido sentou en silencio, viu na lousa dous problemas sin resolver, pensando que serían os exercicios da semana cópiounos, e gardounos para facelo en casa.
Ao chegar tarde non escoitou que o profesor dixera que eses problemas estaban sen resolver e ningún matemático do mundo tiña resposta.
Este novo estudante ás dúas semanas entrega o seu caderno ao profesor, que lle di que xa os mirará.
Oh sorpresa! Que o profesor atopa a solución a aquilo que o mesmo non sabía, xunto co decano e outras autoridades, chaman ao novo estudante, este acode á cita un pouco asustado e máis cando se atopa co decano e un grupo de profesores, felicítanlle, asédianlle a preguntas, como o novo estudante resolveu os problemas.
Resolveunos por chegar tarde a clase, se fose puntual escoitaría dicir ao profesor estes dous problemas non teñen solución, e se o profesor di non ten solución, arquívase o tema e a outra cousa.
Pero George Dontzig, resolveu o problema porque ninguén lle dixera isto é imposible.
George Bernard Dantzig foi un profesor, físico e matemático estadounidense, recoñecido por desenvolver o método simplex e é considerado como o «pai da programación lineal». Recibiu moitas honras, tales como a Medalla Nacional de Ciencia en 1975 e o premio de Teoría John von Neumann en 1974.
Na vida nós non resolvemos problemas, porque veciños esdrúxulos dinnos isto é imposible, non o fagas, ti só non podes etc.
Se nos desprendésemos deses amigos pesados como frías laxas de mármore de cemiterio.
Que cando calor canto calor fai, cando chove como chove; coma se ti non o soubeses, que malo é o mundo, sempre noticias tráxicas, coma se na vida non existise a primavera.
Os nenos son xenios, imaxinativos, ata que se lle di iso non se fai, iso non se toca, iso non se di, se lles castra.
Daquela as amizades acomodaticias, con medo ao cambio dinche, xa farán outros, non destaques, en grupo como todos. Laxas de sepulcro!
O mozo Dantzig, resolveu o problema por non escoitar ao profesor dicir isto é imposible.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...