Dende a soidade do meu cuarto, no confinamento particular que me toca vivir, condenada por un delito que non fun consciente de cometer pero condenada ao fin e ao cabo, e dende o medo e a incerteza de non saber o que me pode pasar, que secuelas me poden quedar… quero facer varias reflexións, dende a mirada de quen sufre a enfermidade e non dende un despacho onde se toman decisións que ao meu entender son algunhas veces erróneas.
Partindo da base de que a Sanidade é un dereito universal, non podo entender certas decisións dos nosos gobernantes, que teñen nas súas mans as nosas vidas, non so as das enfermas e enfermos por Covid, tamén as das nosas familias: pais, nais, fillas, fillos, netas, amigas, veciñas… Pode soar forte, pero é o que sinto neste momento, e vou tratar de resumir un pouco a miña experiencia:
O mércores, día 4 de novembro, unha persoa coa que estivera en contacto o sábado día 31 de outubro, avisoume de que dera positivo Covid e que polo tanto informou das persoas que estiveran en contacto con ela. Decidín confinarme á espera de que dende os servizos sanitarios contactaran conmigo, cousa que ocorreu 24 horas despois para informarme de que tiña que facer unha PCR. Déronme cita para o mesmo día, no Hospital da Barbanza.
A mañá seguinte se me comunica que son positiva. No primeiro momento foi un impacto, pero tratei de ser o mais racional posible, ante o que me tocaba vivir. Sigo o protocolo que me indican e dou os nomes de todas as persoas coas que estiven en contacto, entendo que para facerlles a PCR correspondente. Cal é a miña sorpresa cando me entero de que unicamente contactan cos meu familiares directos, non así co resto das persoas coas que tivera contacto. Eu avisei a estas persoas e dado que non as chamaron, tiveron que facer a proba pola súa conta, pagando o importe correspondente, cousa pola que me sento moi indignada.
Os meus familiares dan todos negativo, afortunadamente, e se lles informa de que en dez días lles chamarán para repetir a PCR. No seu caso todo correcto.
O meu seguimento é diario dende o meu Centro de Saúde, chámame unha enfermeira case todos os días para preguntar pola miña evolución, pola miña temperatura e saturación de osíxeno, para o que me prestaran o aparello. Cando levo unha semana confinada me din que cando pasen 10 días de confinamento, e tres días máis sen síntomas, xa podo saír á rúa e facer vida normal dentro das circunstancias.
Infórmanme así mesmo, que segundo o novo Protocolo da Consellería de Sanidade, se da por feito que as persoas que están nas miñas circunstancias xa pasamos a enfermidade, que non supoñemos un risco para o resto da poboación e que polo tanto non é necesario que se nos faga unha nova PCR.
Pero a min asáltanme moitas dúbidas: Que evidencia científica ten esta decisión? Se sabemos de persoas que incluso facendo dúas PCR e sendo asintomáticas, dan de novo positivo, e polo tanto poden seguir contaxiando.
Por que se da orde ás médicas de atención primaria de que non pidan PCR? Se nos fala tanto da importancia da cadea de transmisión e despois as autoridades sanitarias non toman as suficientes medidas para evitar os contaxios.
Estamos a escoitar continuamente nos Medios de Comunicación da importancia da responsabilidade individual para parar esta pandemia pero onde queda a responsabilidade das persoas que teñen que tomar as decisións para preservar a saúde da cidadanía? Que fago eu? Saio á rúa sen ter a certeza de estar curada ou sigo no meu confinamento? Ou pago 150 € para que me fagan unha PCR nunha clínica privada que poda seguir engordando os seus beneficios grazas a aqueles que se dedican a deteriorar cada vez máis a prezada Sanidade Pública que temos? Que escuros intereses hai para favorecer ás clínicas privadas en detrimento da Sanidade
Pública?
Por todo o exposto pido a quen corresponda que se tomen as medidas necesarias para garantir a saúde das persoas sen pensar nos custes que isto conleva xa que os e as pacientes somos persoas que sufrimos, non somos números, queremos ter a certeza de que se está a facer todo o posible para erradicar canto antes esta pandemia.
E que non teñamos que vivir co medo de dous inimigos: a Covid e quen nos goberna.
A saúde é un dereito, non un negocio! Defendamos a Sanidade Pública!
