Se meditásemos un pouco máis seguro que non diriamos moitas das bobadas que largamos libre e alegremente pola boca, cada día. Observamos máis xente apática, triste, deprimida e demasiado pesimista, case sempre o tema de conversación céntrase no diñeiro e na crise. Uns porque están en paro e teñen dificultades para chegar a fin de mes ou teñen un ou varios traballos remunerados e apenas superan o salario mínimo interprofesional. Outros poucos manteñen un posto de traballo polo que perciben máis de 4.000 euros mensuais e tampouco é suficiente para todo o que desexarían comprar ou investir.
Lamentablemente atopámonos con poucas persoas que non pensen en si mesmas e manteñan unha conversa en terceira persoa, mirando cara ao horizonte da vida, sen quedarse na periferia do superficial. Que falen sobre o que poden facer para que a contorna na que viven sexa un pouco mellor e máis habitable para moitas persoas que “realmente” o están pasando mal e que apenas se queixan. A sociedade non poderá mellorar mentres non cambiemos certas mentalidades e iso depende de nós mesmos, non dos políticos, gobernantes, empresas, entidades e organismos públicos ou privados.
Por outra banda, tamén observamos como a hipocrisía, o cinismo e a falta de empatía dalgúns “empregados” do poder económico e político lles está a levar á miseria humana máis repulsiva e rastreira. Para poder manter o seu nivel de vida, estes “personaxes”, que viven entre nós, son capaces de calquera cousa. Todo lles vale con tal de conseguir os seus obxectivos. O pasotismo de moitos de nós é o que les segue mantendo nos seus postos de responsabilidade.
